NEW ZEALAND เก็บเกี่ยวประสบการณ์ใหม่ ๆ ในนิวซีแลนด์ " ตอนที่รู้ว่าจะได้ไปนิวซีแลนด์ รู้สึกตื่นเต้นและดีใจมาก เพระเป็นประเทศที่อยากไปมานานแล้วเคยแต่อ่านในหนังสือท่องเที่ยวและเว็บไซต์ www.purenz.com  ยิ่งอ่านก็ยิ่งอยากไป คราวนี้จะได้ไปเห็นกับตาตัวเองสักที….. " วันเดินทางเป็นบ่ายวันอาทิตย์ที่แดดจ้ามาก ร้อนจนบอกไม่ถูก นึกในใจอยากไปให้ถึงนิวซีแลนด์เร็ว ๆ จะได้เจออากาศเย็น ๆ เพราะฤดู หนาวพึ่งจะหมดไปอากาศน่าจะเย็นสบาย และแล้วพอถึง เวลลิงตัน (Wellington) เมืองหลวงของประเทศนิวซีแลนด์ ก็เจอลมแรงมาก อากาศหนาวเย็นจนปากสั่น(ได้เจออากาศเย็นสมใจเลย) แต่ก็ไม่ทำให้ท้อใจ จะขอเที่ยวให้ทั่วเกาะเหนือเลย แต่วันนี้ก็ใกล้ค่ำแล้วได้แต่นั่งรถชมเมืองไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ เช้าก็เริ่มต้นด้วยการไปแวะที่อาคารัฐสภา เข้าไปชมข้างในดูว่าจะสวยเหมือนบ้านเราหรือเปล่า ข้างในมีการตกแต่งที่สวยงาม ผสมผสานกันทั้งแบบสมัยนิยมและวัฒนธรรมที่เก่าแก่ของชาวเมารี สิ่งที่น่าทึ่งก็คืออาคารรัฐสภาของชาวกีวีได้มีการออาแบบให้ทนต่อแผ่นดินไหวด้วย นั่นคือฐานที่รองรับอาคารสามารถยืดหยุ่นได้เมื่อเกิดแผ่นดินไหว  ซึ่งจะทำให้อาคารทั้งโยกไปมาตามแรงสั่นสะเทือน เพราะที่ Wellington

มีการเกิดแผ่นดินไหวบ่อยมาก เนื่องจากตั้งอยู่บนรอยต่อของเปลือกโลก และการทำฐานนี้ก็ไม่ธรรมดา ตรงที่เค้าจะเจาะฐานเดิมออกแล้วยกอาคาร ทั้งหลังขึ้นเพื่อทำฐานใหม่ที่ทนต่อการสั่นสะเทือน พอเสร็จก็วางอาคารลงบนฐานอันใหม่ วิวัฒนาการของชาวกีวีนั้นล้ำเลิศจริง ๆ ซึ่งอาคารสูงต่างๆ ในเมืองก็ล้วนแต่มีฐานอาคารแบบนี้เพื่อป้องกันแผ่นดินไหว หลังจากที่ทึ่งกับเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยนี้ ก็ต้องทึ่งกับวิวบนจอดเขาวิคตอเรียซึ่งมองเห็นเมือง Wellington ได้ 360 องศาเลย สวยจนไม่รู้จะบรรยายได้ยังไงดี 
ชื่นชมกับความงามธรรมชาติจนพอใจก็มุ่ง หน้าไปเมืองมานาวาตู (Manawatu) ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของ Wellington นั่งรถไปประมาณ 2 ชั่วโมง ก็ถึงแล้วที่แรกที่ได้ไปชมก็คือสวนสมุนไพร Health, Herbs and Honey ซึ่งมีเจ้าหน้าที่อธิบายว่าสมุนไพรชนิด ไหนมีประโยชน์อย่างไร แล้วใช้ทำอะไรบ้างเสร็จแล้วก็สาธิต วิธีการทำโลชั่นจากสมุนไพรให้ดูด้วย ซึ่งทางศูนย์ก็ให้นักท่องเที่ยวได้มีโอกาสทำโลชั่นไว้ใช้เองด้วย มีให้เลือกหลายชนิดว่าจะทำแบบไหน จี๊เลือกทำโลชั่นแบบป้องกันผิวแห้ง (จะได้มีผิวสวย ๆ กับเค้าบ้าง) พอทำโลขั่นเสร็จเรียบร้อยคนละกระปุกก็ไปที่ The Herb Farm (สมุนไพรอีกนั่นแหละ) สวนของที่นี่จะเป็นสมุนไพรที่เอาไปปรุงเป็นอาหารหรือเครื่องดื่ม ซึ่งก็แน่นอนทุกคนได้ดื่มชาสมุนไพรที่ทางศูนย์ทำเอง (หอมมากเลย ชาอุ่น ๆ เหมาะมากกับอากาศเย็นๆ อย่างนี้จริง ๆ) ว่าแล้วก็นั่งจิบชาในสวน มีเสียงนกร้องเป็นดนตรีขับกล่อมจนเพลินไปเลยรู้สึกอีกทีสวนจะปิดแล้ว เลยต้องร่ำลาเจ้าของและเดินทางกลับที่พักกัน


เมืองที่สามที่ไปคือเมืองเทาโป (Taupo) ซึ่งเป็นเมืองที่มีทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในนิวซีแลนด์ ขนาดเท่ากับประเทศสิงคโปร์ทั้งประเทศ และที่เมืองนี้เองที่จี๊ ได้ลองเล่นกิจกรรมผาดโผนที่ขึ้นชื่อของนิวซีแลนด์ไม่ว่าจะเป็นเรือเร็วหรือ การกระโดดบันจี้ ขอเริ่มต้นด้วยการนั่งเรือที่ชื่อว่า Huka Jet ก็แล้วกัน Huka Jet เป็นเรือเร็วผาดโผนที่ขับไปใกล้กับโขดหินทุกคนเอนตัวหลบกันหมดเลย เพราะเหมือนเราจะเข้าไปชนจริง ๆ แต่แล้วก็หักหลบออกมา (หวาดเสียวดี) ส่วนเรื่องเปียกน้ำนั้นก็หายห่วงได้เพราะก่อนลงเรือเจ้าหน้าที่จะเอาเสื้อ กันน้ำมาให้ใส่ก่อน พร้อมกับเสื้อชูชีพคนละอัน แต่ถึงยังไงก็มีบ้างที่น้ำจะกระเด็นมาโดน

หลังจากผจญภัยกับเรือก็ไปวัดใจกับการกระโดดบันจี้ที่ Taupo Bungy ซึ่งสูง 47 เมตร พอไปถึงก็จะมีการชั่งน้ำหนักของเราก่อนเพื่อดูว่าจะต้อง ใช้ยางแบบไหนและความยาวเท่าไหร่ เสร็จแล้วก็ไปเตรียมตัวเตรียมใจเข้าแถวรอคิว พอถึงตาเราเจ้าหน้าที่จะชั่งน้ำหนักอีกทีเพื่อ ความแน่ใจว่าถูกต้อง แล้วก็เอาอุปกรณ์มาพันตรงข้อเท้า ระหว่างนี้เค้าจะชวนคุยเพื่อให้เราหายตื่นเต้นแล้วเค้า ก็ถามว่าอยากแตะน้ำหรือเปล่า จี๊รีบปฏิเสธ เพราะแค่นี้ก็หนาวแล้วขืนแตะน้ำอีกคงแย่ พอตรวจเช็คอุปกรณ์เรียบร้อยก็ให้ไป
ยืนตรงจุดที่จะกระโดด พอไปยืนตรงนั้นซึ่งไม่มีอะไรมากั้นเลยก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ (ขนาดตั้งใจมาจากกรุงเทพฯแล้วว่าจะมากระโดด) เจ้าหน้าที่ก็บอกว่าให้ทิ้งตัวลงไปเลยโดยเอาหัวลงก่อนไม่ยากหรอก
(แต่ยากตรงทำใจกระโดดนี่แหละ) แล้วเค้าก็นับ - สาม-สอง-หนึ่ง-บันจี้ เราก็ทิ้งตัวลงมาเลย ตอนที่ลงมาความรู้สึกตอน นั้นบรรยายไม่ถูกจริงๆ ทั้งตื่นเต้น หวาดเสียวสะใจยังไงไม่รู้ เหมือนตกจากที่สูง (จริงๆแล้วก็ใช่) สิ่งที่เห็นตอนนั้นคือภาพแม่น้ำข้างล่างหมุนไปหมุนมาแล้วพอถึงช่วงที่ยาง กระตุกยังงอยู่เลยว่ากระตุกแล้วเหรอเพราะไม่รู้สึกเลย จี๊ก็เลยพยายามจะเล่นท่าด้วยการเกร็งท้องแล้วพยายามหมุนตัว (ก็อยากท่าสวยเหมือนคนอื่นบ้าง เห็นคนก่อนเราท่าสวยดี แต่ก็ไม่รู้ว่าที่ทำไปออกมาเป็นอย่างไร) ก็เด้งขึ้นลงอยู่สองสามครั้งแล้วก็ได้ยินเสียงว่าให้จับไม้ไว้ ยังงงเลยว่าไม้มาจากไหน เหลือบตาไปจึงเห็นแพยางพร้อมเจ้าหน้าที่สองคนมาคอยรับอยู่ พอลงไปถึงเรือเค้าก็บอกว่าอย่าพึ่งรีบลุกให้นอนพักสักกรู่ให้เลือดไหลเวียน
ให้ดีก่อนไม่อย่งนั้นจะมึนหัว อยากจะบอกว่าทั้งสนุก ตื่นเต้นท้าทาย หวาดเสียว มารวมกันในกิจกรรมเดียว สนุกจริงๆ

เมืองถัดไปคือเมืองโรโตรัว (Rotorua) ซึ่งเมืองนี้มีความร้อนใต้พื้นดินเยอะมาก จึงไม่แปลกใจเลยที่ได้กลิ่นกำมะถันตั้งแต่มาถึง และที่นี่ยังเป็นศูนย์รวมของชาวเมารีด้วย อย่างเช่น The New Zealand Maori Arts and Craft Institute ซึ่งเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมการทอผ้า การแกะสลักและวิถีชีวิตของชาว เมารีแต่ที่นี่ก็ไม่ได้มีเฉพาะ เรื่องเมารีเท่านั้น แต่มีบ่อโคลนเดือดและน้ำพุร้อนด้วย ส่วนนี้มีชื่อว่า Te Whakare warewa Thermal Valley น้ำพุร้อนนี้เป็นน้ำพุร้อนที่สูงที่สุดในนิวซีแลนด์ ซึ่งมีความสูงประมาณ 16-20 เมตร และบ่อโคลนเดือดมีความร้อนประมาณ 90-95 องศาเซลเซียส นอกจากนี้ยังมี Kiwi House ซึ่งให้นักท่องเที่ยวได้เข้าชมนกกีวี แต่ห้ามถ่ายรูป เนื่องจากนกกีวีเป็นสัตว์กลางคืน เค้าไม่ต้องการให้แสงแฟลซไปรบกวน ขนาดของนกกีวีนั้นก็เท่าๆ กับแม่ไก่บ้านเรา หลังจากมัคคุเทศก์ชาวเมารีพาเดินทั่วศูนย์เราก็ไปรับประทานอาหารแบบพื้นเมือง ของชาวเมารีซึ่งเรียกว่า Hangi การทำอาหารแบบ Hangi นั้นเค้าจะใช้ความร้อนใต้ดินในการประกอบอาหาร ระหว่างทานไปก็ชมการแสดงของขาวเมารี คืนนั้นก็สนุกสนานและอิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้า แต่ก่อนเข้านอนกันก็แวะ
อีกหนึ่งที่คือ Polynesian Sap จี๊ได้มีโอกาสแช่น้ำแร่ธรรมชาติ ซึ่งอยู่กลางแจ้ง (คิดดูแล้วกันว่านั่งแช่น้ำร้อนพร้อมดูดาวจะโรแมนติกแค่ไหน แต่น่าจะมีใครมานั่งด้วยจังเลย) ที่นี่มีบ่อน้ำให้เลือกหลายบ่อซึ่งแต่ละบ่อจะมีความร้อนไม่เท่ากัน ก็แล้วแต่ใครอยากแช่น้ำร้อนขนาดไหนเลือกได้ตามใจชอบ แต่ถ้าใครอายไม่อยากเเช่รวมกับคนอื่นก็มีบ่อส่วนตัวในห้องแต่งตัวให้เหมือนกัน

และแล้วก็มาถึงเมืองสุดท้ายของการ
เดินทางในครั้งนี้ เมืองอ็อคแลนด์ (Auckland) ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเมืองแห่งเรือใบ เพราะที่นี่เป็นสถานที่จัดการแข่งขันเรือใบนานาชาติ (America's Cup) เมือง Auckland เป็นเมืองที่คึกคักอีกเมืองหนึ่งในนิวซีแลนด์ สัญลักษณ์ของเมืองนี้ก็คือ ตึก Sky Tower ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในซีกโลกใต้ ข้างบนของตึกมีร้านอาหารที่สามารถมองเห็นวิวได้รอบเมืองเลย และยังมีกิจกรรมท้าทายความกล้าอีกด้วยคือ Sky Jump หรือการกระโดดหอนั่นเอง (เกี่ยวกับความสูงอีกแล้ว) แต่การกระโดดครั้งนี้ไม่เหมือนกับบันจี้ก็ตรงที่มีสายเคเบิลให้โรยตัวลงไปโดยเอาเท้าลงก่อน ความสูงของการกระโดดนี้อยู่ที่ 192 เมตร นับว่าเป็นการกระโดดหอที่สูงที่สุดในโลกเลยทีเดียว

แค่อ่านข้อมูลก็อยากลองแล้ว แต่น่าเสียดายตอนที่ไปเค้ายังไม่เปิดให้บริการ คาดว่าเร็วๆ
นี้น่าจะเรียบร้อย แต่ก็ไม่เป็นไรไว้โอกาสหน้าค่อยมาลองดูก็ได้ เพราะยังไงก็ต้อง
กลับมาที่นิวซีแลนด์อีก จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อหลงรักประเทศนี้เข้าแล้ว การเดินทางครั้งนี้ก็จบลงด้วยความสนุกสนานและความประทับใจที่ยากจะลืม เลือน…….